We kennen het allemaal..

Bij volwassenen wordt stress gezien als iets dat iedereen kent en waar men soms tot vaak mee te maken heeft. Mensen kunnen zich er alles bij voorstellen als je zegt dat je gestrest bent. Bij kinderen wordt deze stress minder snel herkend, omdat de uiting ervan non-verbaal is. De symptomen zijn aanwezig, maar kinderen benoemen deze symptomen niet als stress en zien dit meestal zelf ook niet in.

Kinderen uiten het non-verbaal

Stress bij kinderen is bijvoorbeeld te herkennen aan piekeren, slaapproblemen, lichamelijke klachten zoals buikpijn en hoofdpijn, vaak (school)ziek zijn, zich terugtrekken of snel boos of verdrietig worden. Soms is het voor ouders duidelijk waar deze klachten vandaan komen, maar niet altijd. Dan maak je je zorgen maar weet je niet hoe je kan helpen.

Meisje met paniekaanvallen

Een meisje van 10 kwam bij mij vanwege paniekaanvallen op school. Ze werd door school aangemeld, omdat de klachten aan school gerelateerd leken te zijn. In gesprek met ouders bleek dat zij al jaren gescheiden waren en het gezag en de zorg werd gedeeld. Het meisje vertelde in de verschillende sessies die volgden, over de paniek die ze in de klas voelde. Ze kon zichzelf op zo’n moment niet kalmeren en het voelde alsof ze geen lucht kreeg. 

Onverwachte oorzaak 

Aanvankelijk dacht zij zelf ook dat het met schoolwerk te maken had, maar al gauw bleek er een andere reden naar boven te komen; ze kon niet wennen aan de thuissituatie. Was ze bij de ene ouder, dan miste ze de ander, en v.v. Ook was de opvoedstijl verschillend binnen de twee huizen en merkte ze regelmatig dat wanneer een ouder gestrest was (b.v. als ze haast hadden), zij zich ook opgejaagd voelde. 

Ontspanning en regie via ademhaling

Deze bevindingen zijn we samen gaan bespreken met haar ouders. Zij zijn hun best gaan doen om de opvoeding beter met elkaar af te stemmen en hebben tips gekregen om hun eigen stressmomenten te verminderen. Daarnaast zijn zij het meisje gaan erkennen in het gemis, waarbij het meisje tevens vaker de gelegenheid kreeg de andere ouder te spreken wanneer zij hem of haar miste. Ook heb ik haar ademhalingsoefeningen (via meditaties) geleerd, zodat ze bij een eventuele volgende paniekaanval zelf de regie terug kon pakken over haar lichaam om weer rustig te worden. Dit heeft ze ook thuis goed geoefend. De begeleiding kon hierna gestaakt worden; de paniekaanvallen kwamen niet meer terug en het meisje durfde haar gevoelens en gedachten meer met haar ouders te delen.